Międzykulturowa Dzielnica Kreatywna w Durbanie

Międzykulturowa Dzielnica Kreatywna w Durbanie

Po powrocie z mojego 4 miesięcznego pobytu w RPA w ramach międzynarodowego programu wymiany studenckiej ERASMUS, rozpocząłem pracę nad projektem dyplomowym. Prace trwały ponad 6 miesięcy i polegały na stworzeniu międzykulturowej struktury miejskiej w południowoafrykańskiej metropolii. Projekt składa się z trzech poziomów opracowania: MIASTO| DZIELNICA| OBIEKT. Niniejsza praca stała się przedłużeniem moich osobistych wspomnień dotyczących Afryki, jej stylu życia jaki miałem okazję namacalnie doświadczyć poprzez smak, dźwięk, dotyk, zapach oraz pozostałe zmysły. Projekt nie tylko odpowiada na zagadnienie dotyczące wielokulturowego społeczeństwa, ale również dotyka granicy postrzegania miast afrykańskich, określonych jako najbardziej dynamicznych, żywiołowych oraz miejsc nowych typologii architektonicznych czy innowacyjnych technologii.

MEGASTRUKTURY W DURBANIE

W związku z panującą polityką apartheidu do 1994 roku miasta Południowej Afryki kształtuje polityka segregacji rasowej, czego skutkiem jest rozwój homogenicznych struktur miejskich. Aktualnie, dzielnice te wciąż są odseparowane od siebie, tworząc monokulturowe satelity miejskie o specyficznym charakterze danych grup społecznych. Odpowiedzią na polepszenie warunków lepszej cyrkulacji społeczeństwa w metropolii DURBAN, stała się wizja stworzenia megastruktur. Projekt ten jest nie tylko sposobem przedstawienia innowacyjnej migracji społeczeństwa w jednym z afrykańskich miast, ale również jest symbolem wolności południowoafrykańskiej społeczności.

TWORZENIE KONCEPCJI

W celu stworzenia odpowiedzi w jaki sposób kształtować zdrowe, międzykulturowe środowisko w południowoafrykańskim mieście, dokonano szeregu analiz dotyczących rozpoznania terenu, tezy projektowej, studium przypadków jak i również pracy manualnej na makietach materiałowych i plakacie. Poprzez pracę na makietach materiałowych, w łatwy sposób zrozumiałem pewne zależności różnorodnego miasta stworzonego przez społeczność białoskórą, czarnoskórą, hinduskiego pochodzenia oraz koloredów (ludzi mieszanego pochodzenia).

Ogromny wpływ w kreowaniu idei projektu miały teorie głoszone przez ANNĘ HERINGER, które dotyczą tworzenia tożsamości lokalnych społeczności oraz wypowiedzi SOMIKA’A LALL’A, który w celny sposób określił problemy ekonomiczne miast kontynentu afrykańskiego. W celu zrozumienia specyfiki miast afrykańskich, refleksją staje się projekt SHANTY MEGA-STRUCTURES IN LAGOS stworzony przez OLALEKAN’A JEYIFOUS’A oraz praca SIMBY MAFUNDIKWA czy projekt GöKATAS, ABDELLATIF, KARABACAK, których prace zostały wykorzystane na pierwszej wizualizacji mojego projektu. Ostatnim studium przypadków staje się istniejący w Durbanie WARWICK JUNCTION, czyli lokalny węzeł komunikacji, gdzie dzienna przepustowość jak podaje wikipedia wynosi 460 tysięcy osób! Co opisałem już wcześniej na blogu: DURBAN II. Podstawą stworzenia zasad międzykulturowego projektowania stała się książka Phil’a Wood’a „Intercultural Cities” oraz własny esej badawczy przygotowany w trakcie studiów na DURBAN UNIVERSITY OF TECHNOLOGY. Konkluzją na tym etapie stają się cztery główne filary tworzenia międzykulturowych miast: STRUKTURA SPOŁECZNA| SYSTEM EKONOMICZNY| CZYNNIKI AKTYWIZUJĄCE| PROGRAM POLITYCZNY. W związku ze specyfiką projektowania w mieście afrykańskim odpowiedzią staje się stworzenie modelu przestrzeni STAŁYCH| TYMCZASOWYCH| ELASTYCZNYCH.

MASTERPLAN MIĘDZYKULTUROWEJ DZIELNICY

W projekcie nowej dzielnicy znajduje się różnorodny program zabudowy mieszkaniowej, miejsc pracy, przestrzeni wspólnych oraz miejsc kreatywnych, gdzie przyszli użytkownicy poprzez partycypację będą mieli znaczący wpływ na finalny wygląd tych przestrzeni. Między innymi przykładem tego typu miejsca w projekcie są kreatywne wagony czy taxis-food trucki, gdzie studenci wraz z lokalnymi firmami będą tworzyć produkty oraz cykliczne wydarzenia, które mogą stać się nowym innowacyjnym sposobem kreowania przestrzeni tymczasowych. Pierwszy poziom megastruktury w Stamford stał się w projekcie platformą komunikacji, migracji oraz mobilności afrykańskiej, gdzie do 1994 roku istniało rygorystyczne prawo ograniczające przebywanie w poszczególnych strefach niektórym grupom społecznym.

OBIEKT ARCHITEKTONICZNY

Zabiegiem ułatwiającym komunikację i nawiązanie międzykulturowego języka było wykreowanie uniwersalnych struktur związanych z danym stylem życia – w tym przypadku akademickim. W pracy zaprojektowano park technologiczny oraz opracowano koncepcyjnie projekt domu studenckiego stworzonego jako rozwiązanie modelowe dla nowej dzielnicy.

REZULTAT

Niniejszy projekt jest odpowiedzią w jaki sposób powinny być tworzone nowe międzykulturowe struktury, których efektem może okazać się PARTYCYPACJA| UNIWERSALNOŚĆ| INTERAKCJA| HARMONIA. Projekt w Stamford powstał z pasji, z której jestem dumny. Opiekunem mojej pracy magisterskiej była Pani dr inż. arch. Gabriela Rembarz, która kontrolowała cały proces tworzenia myśli projektowej. Dodatkowo, miałem okazję zaprezentować projekt podczas Bałtyckiego Festiwalu Nauki organizowanego na Politechnice Gdańskiej oraz podczas międzynarodowych warsztatów urbanistycznych AGORA, organizowanych w Lincoln (Wielka Brytania). Moja praca magisterska stała się tematem dyskusji wśród przedstawicieli uczelni wyższych (Durban University of Technology, University of Lincoln, Mimar Sinan Fine Art University – Istambuł) – za co dziękuję mojej Pani Promotor Gabrieli Rembarz. Chciałbym również podziękować za wsparcie i świetną dyskusję profesorom z innych uczelni: Louis du Plessis, Deborah Whelan, Kyria van Soelen, Adem Erdem Erbas i wielu innym osobom zaangażowanym w projekt. Recenzentem mojego projektu magisterskiego jest dr hab. inż. arch. Jacek Krenz, prof. nadzw. PG.

PS: Oby więcej tak ambitnych projektów w życiu!



Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.