Tag: architrip

Masdar City

Masdar City

Piszą o nim, że jest miastem przyszłości oraz najbardziej ekologicznym miejscem na świecie, ale jak jest w rzeczywistości? Czy ta utopijna wizja na pewno jest rewolucją w projektowaniu miast? Masdar City, bo to o nim mowa – stał się ostatnim miejscem, które zobaczyłem podczas mojej […]

Abu Dhabi

Abu Dhabi

Nieodzownym kierunkiem podczas mojego kilkudniowego pobytu w ZEA stała się stolica tego państwa. W celu dostania się do Abu Dhabi skorzystałem z linii autobusów RTA. Bezpośrednio ze stacji Ibn Battuta w DUBAJU trafiłem na główny dworzec autobusowy. Przejazd w dwie strony wyniósł około 50 złotych […]

Międzykulturowa Dzielnica Kreatywna w Durbanie

Międzykulturowa Dzielnica Kreatywna w Durbanie

Po powrocie z mojego 4 miesięcznego pobytu w RPA w ramach międzynarodowego programu wymiany studenckiej ERASMUS, rozpocząłem pracę nad projektem dyplomowym. Prace trwały ponad 6 miesięcy i polegały na stworzeniu międzykulturowej struktury miejskiej w południowoafrykańskiej metropolii. Projekt składa się z trzech poziomów opracowania: MIASTO| DZIELNICA| OBIEKT. Niniejsza praca stała się przedłużeniem moich osobistych wspomnień dotyczących Afryki, jej stylu życia jaki miałem okazję namacalnie doświadczyć poprzez smak, dźwięk, dotyk, zapach oraz pozostałe zmysły. Projekt nie tylko odpowiada na zagadnienie dotyczące wielokulturowego społeczeństwa, ale również dotyka granicy postrzegania miast afrykańskich, określonych jako najbardziej dynamicznych, żywiołowych oraz miejsc nowych typologii architektonicznych czy innowacyjnych technologii.

MEGASTRUKTURY W DURBANIE

W związku z panującą polityką apartheidu do 1994 roku miasta Południowej Afryki kształtuje polityka segregacji rasowej, czego skutkiem jest rozwój homogenicznych struktur miejskich. Aktualnie, dzielnice te wciąż są odseparowane od siebie, tworząc monokulturowe satelity miejskie o specyficznym charakterze danych grup społecznych. Odpowiedzią na polepszenie warunków lepszej cyrkulacji społeczeństwa w metropolii DURBAN, stała się wizja stworzenia megastruktur. Projekt ten jest nie tylko sposobem przedstawienia innowacyjnej migracji społeczeństwa w jednym z afrykańskich miast, ale również jest symbolem wolności południowoafrykańskiej społeczności.

TWORZENIE KONCEPCJI

W celu stworzenia odpowiedzi w jaki sposób kształtować zdrowe, międzykulturowe środowisko w południowoafrykańskim mieście, dokonano szeregu analiz dotyczących rozpoznania terenu, tezy projektowej, studium przypadków jak i również pracy manualnej na makietach materiałowych i plakacie. Poprzez pracę na makietach materiałowych, w łatwy sposób zrozumiałem pewne zależności różnorodnego miasta stworzonego przez społeczność białoskórą, czarnoskórą, hinduskiego pochodzenia oraz koloredów (ludzi mieszanego pochodzenia).

Ogromny wpływ w kreowaniu idei projektu miały teorie głoszone przez ANNĘ HERINGER, które dotyczą tworzenia tożsamości lokalnych społeczności oraz wypowiedzi SOMIKA’A LALL’A, który w celny sposób określił problemy ekonomiczne miast kontynentu afrykańskiego. W celu zrozumienia specyfiki miast afrykańskich, refleksją staje się projekt SHANTY MEGA-STRUCTURES IN LAGOS stworzony przez OLALEKAN’A JEYIFOUS’A oraz praca SIMBY MAFUNDIKWA czy projekt GöKATAS, ABDELLATIF, KARABACAK, których prace zostały wykorzystane na pierwszej wizualizacji mojego projektu. Ostatnim studium przypadków staje się istniejący w Durbanie WARWICK JUNCTION, czyli lokalny węzeł komunikacji, gdzie dzienna przepustowość jak podaje wikipedia wynosi 460 tysięcy osób! Co opisałem już wcześniej na blogu: DURBAN II. Podstawą stworzenia zasad międzykulturowego projektowania stała się książka Phil’a Wood’a „Intercultural Cities” oraz własny esej badawczy przygotowany w trakcie studiów na DURBAN UNIVERSITY OF TECHNOLOGY. Konkluzją na tym etapie stają się cztery główne filary tworzenia międzykulturowych miast: STRUKTURA SPOŁECZNA| SYSTEM EKONOMICZNY| CZYNNIKI AKTYWIZUJĄCE| PROGRAM POLITYCZNY. W związku ze specyfiką projektowania w mieście afrykańskim odpowiedzią staje się stworzenie modelu przestrzeni STAŁYCH| TYMCZASOWYCH| ELASTYCZNYCH.

MASTERPLAN MIĘDZYKULTUROWEJ DZIELNICY

W projekcie nowej dzielnicy znajduje się różnorodny program zabudowy mieszkaniowej, miejsc pracy, przestrzeni wspólnych oraz miejsc kreatywnych, gdzie przyszli użytkownicy poprzez partycypację będą mieli znaczący wpływ na finalny wygląd tych przestrzeni. Między innymi przykładem tego typu miejsca w projekcie są kreatywne wagony czy taxis-food trucki, gdzie studenci wraz z lokalnymi firmami będą tworzyć produkty oraz cykliczne wydarzenia, które mogą stać się nowym innowacyjnym sposobem kreowania przestrzeni tymczasowych. Pierwszy poziom megastruktury w Stamford stał się w projekcie platformą komunikacji, migracji oraz mobilności afrykańskiej, gdzie do 1994 roku istniało rygorystyczne prawo ograniczające przebywanie w poszczególnych strefach niektórym grupom społecznym.

OBIEKT ARCHITEKTONICZNY

Zabiegiem ułatwiającym komunikację i nawiązanie międzykulturowego języka było wykreowanie uniwersalnych struktur związanych z danym stylem życia – w tym przypadku akademickim. W pracy zaprojektowano park technologiczny oraz opracowano koncepcyjnie projekt domu studenckiego stworzonego jako rozwiązanie modelowe dla nowej dzielnicy.

REZULTAT

Niniejszy projekt jest odpowiedzią w jaki sposób powinny być tworzone nowe międzykulturowe struktury, których efektem może okazać się PARTYCYPACJA| UNIWERSALNOŚĆ| INTERAKCJA| HARMONIA. Projekt w Stamford powstał z pasji, z której jestem dumny. Opiekunem mojej pracy magisterskiej była Pani dr inż. arch. Gabriela Rembarz, która kontrolowała cały proces tworzenia myśli projektowej. Dodatkowo, miałem okazję zaprezentować projekt podczas Bałtyckiego Festiwalu Nauki organizowanego na Politechnice Gdańskiej oraz podczas międzynarodowych warsztatów urbanistycznych AGORA, organizowanych w Lincoln (Wielka Brytania). Moja praca magisterska stała się tematem dyskusji wśród przedstawicieli uczelni wyższych (Durban University of Technology, University of Lincoln, Mimar Sinan Fine Art University – Istambuł) – za co dziękuję mojej Pani Promotor Gabrieli Rembarz. Chciałbym również podziękować za wsparcie i świetną dyskusję profesorom z innych uczelni: Louis du Plessis, Deborah Whelan, Kyria van Soelen, Adem Erdem Erbas i wielu innym osobom zaangażowanym w projekt. Recenzentem mojego projektu magisterskiego jest dr hab. inż. arch. Jacek Krenz, prof. nadzw. PG.

PS: Oby więcej tak ambitnych projektów w życiu!

Dubaj

Dubaj

Państwo zlokalizowane pomiędzy 3 kontynentami (Azją, Europą oraz Afryką) staje się kolejnym punktem na mojej mapie. Mowa oczywiście o Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Fakt o braku konieczności posiadania przeze mnie wizy był decydujący o zatrzymaniu się w ZEA, gdyż obywatele polscy mogą przebywać w tym kraju […]

Mahlabathini

Mahlabathini

Ostatni weekend w kraju zwanym Krainą Tęczy chciałem spędzić wraz z moimi przyjaciółmi, gdziekolwiek poza Durbanem. Początkowo, w planach miałem wielką podróż w północną część RPA: Kruger Park, Blyde River Canyon, Panorama Route itd… Później, bardzo chciałem pojechać na wybrzeże Sodwana Bay. Ostatecznie jednak, padło […]

Ubuntu

Ubuntu

Odstępstwem od idei mojego bloga, którego motywem przewodnim są miejsca czy miasta jest niniejszy artykuł, który dotyczy pewnej filozofii oraz społeczności, która pomaga innym. Ubuntu to zuluskie słowo, które oznacza „jestem, ponieważ ty jesteś”… Często też używane jest w bardziej filozoficznym sensie: ”wiary w uniwersalną więź dzielenia się, która łączy całą ludzkość”. Dlaczego o tym piszę i nagle poświęcam layout mojej strony czemuś, co wydaje się nie pasować do całej otoczki mojego bloga… Zacznę może od początku, aby wytłumaczyć wam całą historię mojego “ubuntu” i znaczenia jakiego ja się nauczyłem, kiedy mieszkałem w RPA.

Podczas mojego pobytu w Południowej Afryce miałem okazję poznać Wandile Mthiyane, który jest odpowiedzialny za założenie i powstanie UBUNTU DESIGN GROUP. Chłopak w moim wieku, który pochodzi z townshipu zwanego KwaMashu. Pięć lat temu dostał szansę studiowania architektury na amerykańskiej uczelni w Michigan – po czym wrócił do swojego rodzinnego miasta i teraz projektuje, tworzy, pomaga, daje szansę oraz nadzieję innym. Po prostu działa. W 2017 roku wraz z innymi osobami założył on organizację UDG, która pomaga najbiedniejszym mieszkańcom RPA. Grupa ta istnieje w celu rozwiązania problemów mieszkaniowych i finansowych społeczności o niskich dochodach. Ich misją jest umożliwienie rodzinom żyjącym w skrajnie złych warunkach, przezwyciężyć wyzwania społeczno-ekonomiczne. W tym celu stworzyli innowacyjny i oparty na współpracy z przyszłymi użytkownikami proces projektowania ich domu oraz model stworzenia nowych, zintegrowanych struktur lokalnych społeczności. Grupa projektowa swoimi staraniami pragnie stworzyć ducha wspólnoty mieszkańców, dając głos zubożałym społecznościom.

Ich głównym celem jest rozwiązanie problemów projektowych społeczności zamieszkujących shanty-towny. Proces projektowy opiera się głównie za wysłuchaniu czego dana społeczność chce i potrzebuje. Budują domy razem z przyszłymi użytkownikami w sposób, który odpowiada ich oczekiwaniom. Przy tworzeniu nowych obiektów, współpracują wraz z lokalnymi firmami oraz wykorzystują występujące w pobliżu materiały budowlane – jednocześnie napędzając regionalny rynek. Ich projekty umożliwiają rozwój w czasie, poprzez zapewnienie przestrzeni handlowej w nowo powstających obiektach mieszkaniowych. Najważniejszym jednak punktem w ich programie jest tworzenie holistycznej społeczności, a nie tylko zapewnieniu nowego domu. UBUNTU DESIGN GROUP poprzez swoją działalność pomaga najbardziej potrzebującym mieszkańcom Południowej Afryki, poprawiając ich warunki zamieszkania oraz dając im możliwość znalezienia pracy, rozwoju własnych, małych działalności gospodarczych, co w długotrwałym procesie znacząco będzie wpływać na polepszenie standardów życiowych społeczności.

Tylko w samej metropolii Durban liczba osób zamieszkująca nielegalnie przestrzenie miejskie wynosi ponad 1,1 miliona osób, natomiast populacja w Durbanie wynosi na chwilę obecną 3,4 miliona. Oznacza to więc, że co trzecia spotkana przeze mnie osoba w tym mieście, prawdopodobnie była dzikim lokatorem zamieszkującym shanty-towny – tak zwane slumsy. Powyższe statystyki skłoniły UDG do stworzenia pierwszego DOMU UBUNTU dla rodziny z niepełnosprawnością. Rodzina Mtshalu mieszkała w pożyczonym, jednopokojowym „shack’u”, gdyż w skutek burzy deszczowej straciła swój dom. Ze względu na wielkość i nieadekwatność ich warunków bytowych, rodzina zmuszona była zorganizować nowe miejsce zamieszkania dla syna, który przeprowadził się do ich krewnych. Zebranie oszczędności i wybudowanie przez nich nowego domu okazało się a wykonalne, ponieważ głowa rodziny boryka się z niepełnosprawnością. Brak domu, funduszy oraz jakiejkolwiek nadziei skłonił zespół Ubuntu do współpracy z rodziną Mtshali. Efektem okazał się nowy, bezpieczny oraz dostępny budynek jednorodzinny. Stworzyli oni dom przystosowany dla osoby z niepełnosprawnością, posiadający dwie sypialnie, kuchnię, łazienkę oraz przestrzeń handlową. Po wcześniej dokonanych rozmowach z przyszłymi użytkownikami, zapadła decyzja o zaprojektowaniu przestrzeni handlowej jako dziennego przedszkola. Dany projekt umożliwił rodzinie Mtshali podwojenie dochodów oraz podjęcia się pracy 12 matkom lokalnej społeczności, podczas gdy ich dzieci mają zapewnioną opiekę dzienną i edukację.

Ale to nie wszystko. Organizacja UBUNTU DESIGN GROUP aktualnie pracuje nad kolejnym domem UBUNTU dla rodziny Ngcobo, która również w wyniku burzy deszczowej straciła swój dom… Kolejny obiekt mieszkalny będzie zlokalizowany w miejscowości Umbumbulu, położonej około 45 minut od centrum Durbanu. Nowy projekt będzie przeznaczony dla sześcioosobowej rodziny, która składa się z: babci, jej córki i czwórki wnuków. Obiekt ten będzie hybrydą domu dla wspomnianej wyżej rodziny oraz będzie posiadał dodatkową przestrzeń handlową. Pozwoli to nowym użytkownikom na prowadzenie działalności gospodarczej poprzez założenie sklepu i sprzedaż świeżych produktów żywnościowych. Kolejny projekt pozwoli rodzinie Ngcobo być samowystarczalną.

Dlaczego o tym piszę? Mnie sama historia chłopaka z townshipu, który po studiach architektonicznych w USA, wraca do RPA w celu niesienia pomocy – strasznie urzekła. Strategia jaką stworzył to nie tylko budowa domów dla potrzebujących rodzin, to również zapewnienie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej oraz napędzenie lokalnego rynku produktów. Całokształtem, program ten jest bardzo ciekawym przedsięwzięciem zmiany tkanki shanty-townów. Wandile i jego UBUNTU DESIGN GROUP wydaje się być świetną alternatywą zmian struktur miejskich polityki apartheidu. Jego program jest również dużo lepszą odpowiedzią na potrzebę budowy nowych miejsc zamieszkania dla najbiedniejszych mieszkańców RPA. W jednym z ostatnich postów GREYTOWN, opisałem inny rządowy program, budowy obiektów mieszkaniowych zwany RDP. Zachęcam do zapoznania się z danymi zagadnieniami, gdyż w łatwy sposób można zrozumieć to o czym pisze i to czym dla lokalnych społeczności jest program UDG.

Obecnie zespół poszukuje funduszy na zrealizowanie kolejnego projektu i pomocy rodzinie Ngcobo. Zachęcam wszystkich do wzięcia udziału w tej historii i przyłączenia się do misji UBUNTU. Wykorzystajmy architekturę jako narzędzie pobudzające kreatywność i stwarzające możliwości. Koszt budowy jednego obiektu wynosi 20 000 dolarów. W celu uzyskania większej ilości informacji prosimy o kontakt w języku polskim lub angielskim z Weroniką Dengą: weronika@ubuntudesigngroup.com lub ze mną.

Zbiórka pieniędzy jest prowadzona na stronie:

UBUNTU DESIGN GROUP w zakładce DONATE

lub bezpośrednio tutaj:

#BuyBrickBuildaHome Ngcobo Family

Zachęcamy również do publikacji powyższych dwóch broszur! W imieniu UDG oraz Wandile serdecznie dziękujemy za każde wsparcie!

fot. udostępnione przez Ubuntu oraz Wandile Mthiyane